पारिजातक 
.

पर्णात खेळते उन 
बिलगून बागडून,
नेत्रांत माझ्या तू 
कहर केलास 
.

रम्य जन्मे क्षणोक्षणी 
हि दृष्टी उरे निकामी,
सदैव उल्हास मनी
तुझ्या आठवणी 
.

वदती स्वरश्रुती 
तू बोलकी बासरी 
जडली सूक्ष्म चित्ती  
निव्वळ श्रवण्याती 
.

अक्षत तेजलकांती  
प्रज्वल कुशाग्र मनी 
चक्षुतुनी उमडे ती 
हृदय संजीवनी 
.

अभिलाषा प्रसूती 
उत्कट हतबल करसी 
किती रहस्ये गुपित तुझ्या 
नाजूक चांद्रमलमली 
.

निरभ्र पहाटे भोवती  
तू निळी झुळूक स्वच्छंद 
गहीवरे अंगी मंद 
अद्भुती भिजे अंतरंग 
.

दाटती पुन्हा मेघ  
बहरती कदंब निर्जीव 
चिमण्यांचा कल्लोळ परी  
सुक्या बाभळी वरती
.

दूर काळात जे दडले 
त्याच्या विध्वौंसी न धजले 
मूर्तीविण गाभार्यात वसले 
आजही जागृत हे मंदिर 
.

त्याचे ठायी श्वास तूझा 
क्षणोक्षणी होई जिवंत 
सत्यस्वप्न ओढीच्या त्या 
अनुभूती किती दुष्ट सुंदर
.

कातडी सोलीत बोचती जसे 
रेतीकण भीष्ण वादळांती 
क्रौर्य त्या आर्त आठवणींचे असे 
जीवघेणे पतन का आता समर्थासी
.

का ग लाभेल मला 
मुकमरण तुझ्या विरहाती 
यातनांच्या स्मशानासाठी  
आता धरणीही सरती 
.

अमर्त्य आत्म्याची 
का ही दुर्दशा होती 
जन्म होतील कैक पुढे 
नसेन युती ह्या चित्त देहाची 
.

अनंत पोकळीत निष्प्राण मी
तूज पाही उमलता …. 
मजहृदयी चेतना ही ती 
तव गंधप्रकाशाची । 
.

उमललीस पारिजातक तू गाभार्याती …

-यतिंद्र २०१६