पानातली कविता 
 

शांत होत जग ते 
निमचीत एका पुस्तकात 
घट्ट अवघडून कुठे 
३५/ ३६व्या पानांत ..
.
कुठेतरी कोपरयातून 
येत होता बारीकसा प्रकाश 
अडकलेल त्या सावलीत 
तेव्हढ आठवणीतलं आकाश ..
.
तास गेले कि वर्षे … हा भास कसा ?
पण आत्ताच मी सूर्याकडे पहात होते 
खूप राजस होता तो … हवा तसा 
हवा सुद्धा तशीच … स्वप्नाळू ..
.
खिळले मी त्या स्वप्नात 
पुर्णतृप्ती होती ती 
पूर्णमदः पूर्णमिदम हा हा 
कि सर्वः शून्यं शुण्येंतस्थिः सर्वं ? ..
.
अनंतात भिनले होते मी 
एका सुखद स्पर्शाने 
बोल अबोल 
तीव्र सळसळणार्या लहरीने ..
.
पक्की पकड त्याची 
आपलीसी करणारी 
देठावर निसटली बोटं 
अलगद भिरणारी ..
.
किती क्षणार्धात वेगळी झाले मी 
माझ्या फांद्यांपासून 
अर्पणही केले त्यांनी मला 
टचकन ! ..
.
माझी मी होते मी नेहमी 
कित्येकांनी वाहिले होते सर्वस्व 
वाहून गेल्या कित्येक हृदयगाथा 
दूर पुरामध्ये ..
.
त्या बुडालेल्या नाविकांच्या 
तरंगत होत्या नौका 
श्वेतपक्ष्यांची घरटी होती त्यात 
उडून परतणाऱ्या फक्त माझ्याच नजरा ..
.
त्याची नजर मात्र 
एका पाखराची भरारी 
दडपल्या मऊ पाकळ्या
उसासे मिट्ट उरले उरी .. 
.
शांत समुद्र होता तो 
आकाशही निर्मळ त्याच ते 
ढग नाही कि वारा 
लांब रिकामा किनारा ..
.
अनंतात होते मी आता 
अक्षरांच्या बालकांत 
अर्थांशी खेळत 
कागदी काखेच्या दर्पात ..
.
भक्कम होती त्याची वीण 
मला जपण्यासाठी 
मी तशीच्या तशी 
राहण्यासाठी ..
.
शुष्क निजलेली 
स्तब्ध 
मन पाकळ्यांची 
देखणी जीवाश्म ..
.
मनातली होता होता 
कशी पानातली झाले मी 
न लवल्या कधी पापण्या 
वाट बघत …. …. ….
. . . . . . .

कालांतराने सुगंधित झाली पाने ती … 
रंगलेही तिच्या अंगाने 
मृत स्वप्नांच्या 
स्वप्नांमृताने ..
.
राणी एका छानश्या बागेची 
कधी अर्धोन्मिलित आली होती 
परीकथेच्या गच्च पुस्तकात कुठे सुकलेली 
एक खूप सुंदर कळी होती. 
.

यतींद्र